
W ostatnim czasie pisze się nowa świecka tradycja, w której to w listopadzie premierę ma świetna gra w stylu neo arcade. Rok temu miałem okazję recenzować genialnego Neon Inferno, który był grą run n gun w starym dobrym stylu, a dziś pora na beat’em up’a, który opuścił indyczą zagrodę i ruszył na serwery Steam’a. Zawsze wolałem skakać i strzelać niż chodzić i klepać mordy, ale chyba coś we mnie pęka i nie jest to tyłek, zapraszam do recenzji świeżo wydanego, bo 9’tego listopada Takeover 2.
W grach tego gatunku rzadko kiedy jest jakaś fabuła warta odnotowania, nie inaczej jest tutaj, więc musicie tylko wiedzieć że miasto zostało zaatakowane i pora iść obić ryje i tyle, na serio więcej wiedzieć nie trzeba, a przynajmniej autor wyszedł z takiego założenia. Tak, autor, bo choć tu i ówdzie ktoś pomógł przy testach czy zrobił muzykę, gra w większości jest dziełem jednego człowieka (Pelikan13 – Antonis Pelekanos), chciałem to zaznaczyć już na samym początku bo jak dla mnie podziw za tą robotę jest spory, przejdźmy zatem do czynu, a często rękoczynu.
Do wyboru będziemy mieli trzech zakapiorów i akrobatów na start plus jeden do odblokowania, różnią się nieco ruchami i prędkością, więc to nie ten sam fajter tylko w innej skórce, z drugiej strony aż tak się nie różnią by wdawać się tu w analizę. Po wyborze postaci przychodzi wybór poziomu trudności, ja zacząłem od casual, potem jest classic, hardcore i mania – dwa ostatnie wymagają od ciebie przejścia na jednej blaszce, co dla mnie jest nieosiągalne ;). Gra to klasyczny beat’em up w 2,5D w którym to będziemy szli cały czas w prawo obijając w tym czasie wszystkich którzy staną nam na drodze. Po materiałach promocyjnych bałem się jednego – gra jest nieco blisko ekranu, tzn. że postacie są duże i wyraziste, ale obawiałem się że może to krępować manewry, raczej byłem przyzwyczajony do mordoklepek z NES’a, gdzie postacie są ciut mniejsze za to miejsce akcji większe. Na szczęście szybko okazało się że niepotrzebnie tutaj miałem obawy, gra świetnie sobie z wszystkim radzi i nie ma z tego powodu problemów, jest nawet dzięki temu mały tłist systemowy w postaci odbijania wrogów od krawędzi ekranu. Jeżeli ekran się zatrzymał i nie pójdzie dalej dopóki nie sklepiesz wszystkich możesz krawędzi ekranu używać jako ściany i odbijać od niej wrogów co daje duże możliwości. Zatem opinie jakie widziałem na Steam że to przeszkadza, że dostają co chwila łomot od postaci zza ekranu itp. no ja jestem zdania że problem jest marginalny, nawet można go jak wspomniałem użyć na swoją korzyść, no chyba że na poziomie hardcore jest inaczej, ale tam to się nie zapuszczałem i pewnie większość graczy też tak zrobi. Na poziomie Casual i Classic problemu nie dostrzegam.

blisko osadzona kamera mnie nieco niepokoiła, ale niepotrzebnie
Generalnie system choć nieco złożony, wydaje się być intuicyjny i grywalny. Prócz klepania z piąchy i buta będziemy robić rzuty, w ograniczony sposób korzystać z broni palnej, rzucać i kopać przedmiotami, robić finiszery czy kopać leżącego, bo w sumie czemu nie, to wszak bezwzględne zbiry i każdą okazję trzeba wykorzystać. Przydadzą się również skoki, bieganie, czy turlanie, zrobisz unik, czy walniesz jakimś masowym, ale kosztującym trochę życia atakiem na całą planszę. Rzeczy których możesz zniszczyć jest dużo, warto właściwie z wszystkimi wchodzić w interakcję, część posłuży jako broń, a część po prostu skrywa w sobie bonusy. Zasada jest taka – rozwalaj wszystko i kop wszystkim, zawsze warto w przeciwnika na dystans czymś przyfandzolić niż się na niego nadziać gdy będzie wchodzić na ekran gotowy do bitki, a często będzie w towarzystwie innych. Z czasem jak dobrze wejdzie combo będziesz mógł odpalić specjala, ale tutaj trochę myślę autor mógłby zmienić sygnalizację że cios jest już możliwy do odpalenia, widzisz małą ikonkę w lewym górnym rogu, ale w ferworze walki w ogóle możesz jej nie zauważyć. Jakaś poświata na postaci może byłaby lepsza.
Nie można recenzji takiej gry domknąć bez omówienia bossów. Tutaj oczywiście mamy tych fagasów bardzo często, jest łącznie 21 poziomów i niemal każdy jest zwieńczony bosiorem więc na bogato! Są to jednak bossowie nieco umowni, to że kończy poziom i wcześniej go nie widziałeś robi z niego bossa, ale z drugiej strony w kolejnych poziomach będzie on po prostu kolejnym gangusem do obicia, więc to taki trochę umowny boss. Wyjątkiem jest oczywiście ostatni madafakier, po komentarzach graczy na Steam widzę że wspominają go jak traumę i narzekają że jest trudny. Moim zdaniem moment w którym uświadomicie sobie, że nie macie z nim walczyć tylko unikać, a atakować macie tylko gdy zmęczony będzie siedzieć w narożniku, to już diabeł nie taki straszny. Jedyną fazą jaka jest problematyczna to ta w której przyzywa hologram, ale to pozostawię wam samym do odkrycia, ja tradycyjnie ostatniego bossa nie pokazuję.

dodatkowe tryby i mini gierki choć są umowne, to dają masę frajdy
Nie spodziewałem się po tej grze jednego, że równie bardzo co główny tryb wciągną mnie dodatkowe atrakcje, które na ogół pomijam. Zacznijmy trybu Challange, gdzie podobnie jak w Outrunie dostaniemy charakterystyczne drzewko w którym po kolei w nieco mieszany sposób będziemy zaliczać kilka plansz po kolei! Super patent tym bardziej że każda ma 3 zadania do wykonania, np. zrób 25 combo, nie daj się trafić przez 30 sekund itp. podnosi to żywotność tytułu który inaczej by się ograniczył tylko do masterowania głównego trybu. Jednak w tym głównym trybie fabularnym masz możliwość w fajny sposób którego nie zdradzę odblokowania dwóch mini gierek, i każda z nich jest spoko! Pierwsza to Overtake, gdzie będziemy mieli grę ala Outrun: Coast 2 Coast z grafiką w 3D, szybkim autem, wślizgami i wyścigiem do wygrania! Druga gierka to Jet-Fury, gdzie odrzutowcem będziemy musieli zestrzelić określoną liczbę przeciwników w danym czasie. Oczywiście obie mini gierki to zapchaj dziury, nie są trudne, a sterowanie jest w nich nieco klockowate, ale były na tyle fajne że wróciłem do nich poza główną grą, nie mogłem ot tak przepuścić okazji by mieć 1 miejsce w Overtake i oczywiście je zdobyłem. Nie jest to jakieś wielkie wyzwanie, ale super przerywnik i na serio daje to masę frajdy.
Jak już zapewne zauważyliście nie tylko w mini gierkach ale i całym szpilu grafika robi robotę. Przypomina mi nieco brudniejszą wersję kultowego Comix Zone. Sprawia wrażenie narysowanej, nie ma tu pixelartu, raczej właśnie komiksowy sznyt, który pasuje. Miejscówki są brudne, miasto zdewastowane i wciągnięte w wojnę gangów rodem z dobrego kina akcji z lat 80’tych. Teksty rzucane przez postacie może i wysokich lotów nie są, ale podkreślają tą wulgarność i też nawiązują do konwencji starych filmów, gdzie główny bohater przede wszystkim miał wiedzieć jak obić ryje złych cwaniaków, a nie tam się zalewać łzami i zastanawiać nad sensem istnienia. Szkoda w tym wszystkim że nie ma języka polskiego, nie żeby fabuła go wymagała, ale zawsze byłby to fajny akcent. Będą w tematyce lat 80’tych to wspomnieć należy, że muzyka też jest stylizowana na ten okres, może nie będę jej słuchać poza grą, ale jako klimatyczne tło robi robotę.

brudne miasta rodem z kina akcji sprzed dekad
Mimo iż to solo projekt, autor jest bardzo aktywny po premierze i szybko reaguje hotfixami w razie wyłapania jakiś błędów. Ja szczerze mówiąc żadnych nie zauważyłem, ale to może właśnie dlatego że tak szybko były łatane. Niejeden duży zespół tak szybko nie reaguje jak on. Trochę poszperałem i nie widzę, by tutaj jakaś afera z użyciem AI była, więc pewnie nawet jak tego używał, to z rozsądkiem. Jak widać ma łapy pełne roboty, toteż póki co gra jest do ogrania jedynie na PC’tach, porty na konsolę póki co nie są zapowiedziane, pewnie to kwestia czasu i tego czy sprzedaż siądzie, myślę że z tym problemu jednak nie będzie patrząc na feedback na Steam. Ja swój klucz dostałem od agencji Pathway PR za co bardzo dziękuję. Przejście za pierwszym razem gry na poziomie casual zajęło mi ok 3 godziny bo uczyłem się wszystkiego, potem oczywiście idzie szybciej. Po przejściu na poziom trudności Classic czuć skok, a wrogowie zdają się mieć większy wachlarz ciosów, ale jest to poziom do ogarnięcia, na wyższe nie wchodziłem, tym bardziej że tam masz lecieć na jednej blaszce ;). Niestety nie miałem jeszcze jak sprawdzić grania w co-op’ie, gdzie zapewne gra dostanie kolejne pochwały, wszak takie gry się do tego idealnie nadają. Podobnie jak w przypadku Neon Inferno, możliwe że pogramy w ten sposób na lajfie na kanale Borsuka, jak będzie tak daleko to dam znać.
To raczej nie jest gra po której zatwardziali fani stwierdzą że ich Cadilaki i inne Street of Rejdże idą w odstawkę, jakiegoś nowego neo arcade fenomenu się nie spodziewam, ale to nie znaczy że Takeover 2 jest na straconej pozycji i nie warto się nim zainteresować. Cena jaka jest na Steam na premierę jeszcze chwilę to 67,49 zeta, potem powędruje na pułap 75. Nie jest to ani dużo, ani mało, ten pułap cenowy jest moim zdaniem uczciwy dla dobrze wykonanego indora, tradycyjnie polecam dodać do obserwowanych bo pewnie za parę miesięcy jakaś promka wskoczy. Na konsole portów póki co nie ma, ale wszystko zależy od odzewu na PC’tach. Gra jest zrobiona niemal w pojedynkę, ma rewelacyjna oprawę, muzyka daje radę, sam system nawet dla laika jak ja okazał się przyjemny i przejrzysty, dla hardcore’ów są wyzwania w dodatkowych trybach i poziomach trudności. Po ukończeniu tego szpila jestem pozytywnie zaskoczony bo nie podejrzewałem że mnie aż tak zaintryguje i do tego wciągnie w dodatkowe tryby. Zaryzykuję stwierdzenie że Takeover 2 dla beat’em upów jest tym czym był Neon Inferno dla run n gunów. To neo arcade uczta zarówno dla starych wygów jak i nowego narybku, ciekawe co przyszły listopad przyniesie, już nie mogę się doczekać tej nowej świeckiej tradycji.

Platforma i rok ostatniego ogrania tytułu: PC/2026
3 słowa do gracza: Neo Arcade uczta! Klimat jak za starych czasów, w nowoczesnej i przystępnej formule.
Ciekawostki:
» Overtake choć proste, to dość grywalne wyścigi w starym stylu, obecność tej mini gierki to żaden przypadek! Pelikan13 tworzył na WiiU grę 90s Arcade Racer później przemianowanego na 90s Super GP, która niestety nigdy nie wyszła.